سلام
باز باید برویم
راه نمانده ست تا نهانخانه دل ؛
چند قدم دورتر است ،
کمی مانده به برف ، سر یک کاج بلند ، نوک منقار کلاغ ، فلشی ست راه نشان ،
رو بسوی خورشید ، رو به سوی پر پرواز خدا
و زمین گرم به آرامش برفی سنگین که به فردای دگر می نگرد .
ما سه تا بی خبر از راز طبیعت رفتیم ، تا که راهی به جدائیه همه غربتها باز کنیم ، تا که راهی به وصال من و تو ، ما و شما ساز کنیم ،
ما به سوی ابدیت رفتیم ،
سوی نور ،
سوی سبزینه بی رنگ طبیعت رفتیم ،
و خدا پنهانی ، پرده را باز کشید و نشانی ز وجودش همه جا نور دمید
و چقدر زیبا بود ،
رنگ آواز قناری بر سنگ ، بوی جاری شدن برف آب ها ، طعم مشمئز بیداری .
چهره ی درهم من در طلب خوابی سرد ، پی گرما می گشت .
رنگ صبحانه ما شیرین بود و در آن محمل گه ، صحبت از خاطره ی دیرین بود ،
و به چرخیدن یک عقربه ما باید ، ساز رفتن می دادیم ، ولی از آن سوئی ، که به راه و هدفی بر می خورد .
در میان قدم او و ما ، نکته ای پنهان بود ،
نکته ی جا ماندن ، سخت ، رو پا ماندن ، تک و تنها ماندن .
همه یارانم ، ساز برگشت زدند ،
ما سه تا بی وحشت ، پی هم می رفتیم ؛
سنگ یار دیرین (سنگ خاطره من )، مملو از خاطره بود ، با وجود تن پوش ، خارج از باصره بود ،
چندصباحی بی من ، راز پنهانش را پی من می آورد ، ولی افسوس که من رفته بودم پی بی معرفتی .
صخره ای سخت از آن دور مرا می پائید و منم در پی او همراهان ، آخرین گام که رفت ، نفسم سخت گرفت ، ولی انگار ، زمین و عالم ، پی یاریگريه من آمد ، و اگر من آنروز به ملاقات خدا می رفتم ، گله دان خود را ، پر خالی میکردم .
وقت ، هنگام نداشت ، راه تا قله ی ما کافه و جام نداشت و فقط خواسته ی پیروزی ست که به آخر برسیم .
آسمان رنگ به سوی تن ما می پاشید و زمین فرشی سرد ، سر راه دل ما تا به کجا پهن نمود ،
مانده بودم که در این مهمانی ، نسب من با کیست !
میهمان یا میزبانم !
قله از دور ندائی سر داد و پی هجرت نوری در مغرب ، به میزبانی ماها پرداخت .
ظلمت تاریکی ، همدم ماها شد و سیه ابر سفید ، همه جا را پوشاند
راه به جائی نمانده ست بر ما ، همه جا تاریک است ، غرقه ای در مه و ابر ،
رو به سوی هدفی می رفتیم ، که به بی رنگی خود می خندید ؛
رو به سوی پر (پ با فتحه) برف ،
که به چه سنگینی ، توده ای روی زمین پیدا بود
من کمی ترسیدم و به خود لرزیدم
نکند باز بریزد سر ما !
...
آب جاری پیداست ، نور شهر پیداتر
چند قدم بیش نماندست که به آخر برسیم
راه تا کلبه آرامش ما بی فرداست
ولی انگار سوسوئی ( از این کلبه)
لرزه ای بر تن ما می انداخت
باز باید برویم
به کجا ؟
...
