ياران کوه

....

احسان — Mon, 25 Feb 2008 15:09:41 GMT

چرا تنها؟! - نگاه از پشت پنجره - ماه و آفتاب نمی دونم چه عنوانی برای این پست انتخاب کنم و کدوم واژه رو بر سر درب این مطلب که نانوشته ای لبریز از نوشته هاست بگذارم ولی هر چه هست، طلوع و غروبی ست برای یه زندگی.

سلطان

احسان — Thu, 31 Jan 2008 16:06:00 GMT

کم نیستند بهونه هائی که در زندگی، توجیهی می شند بر رفع ضعف ها و دلیلی میشند بر جبران کم کاری هامون، اما توجیه و بهونه این هفته من سلطان بود، دوست و همکاری که فعلآ همپای روزهائی از کوهپیمایی های من شده .

تصمیم داشتم جمعه رو به سبک قدیم و به سیاق روزهائی که هنوز توانی از گذر شش روز کاری هفته بر تنم می موند، صبح زود راهی کوه بشم و ظهر نشده به نیت خوردن نهار به خونه برگردم تا برای مهمون هائی که خودشون رو شامگاه دعوت کرده بودند محیا بشم ولی اومدن سلطان به برنامه این حس رو از من گرفت تا فرصت بیشتری رو صرف موندن در طبیعت کنم و زمان طولانی تری رو در کنار دوستان باشم.

ساعت پنج صبح در حالی که هنوز نور خورشید عالمتاب نشده بود در پناه مهتابی که کم از خورشید نداشت راهی شدیم، صبح زود رو انتخاب کرده بودیم تا هم نعمت سکوت رو بیشتر لمس کنیم و هم آسمون شب رو ملاقاتی داشته باشیم و از نسیم سرد صبحگاهی هم بی بهره نمونیم. ستاره بارون آسمون بر خلاف تیره گی ابری که بر سقف شهر نشسته بود نشون از صافی بلندایی داشت که با حرکتمون هر لحظه بیشتر به اون نزدیک می شدیم و هر دم از اون تیرگی و زشتی بالای شهر بیشتر فاصله می گرفتیم، کندی حرکت هم دلیلی بود که خیلی دیر تر از اونچه که فکر می کردم به مقاصدمون برسیم. سلطان دائم اظهار میکرد که حضورش، سرعت حرکت رو از ما گرفته ولی نمی دونست که همین حضور اون بود که انگیزه دوباره کوه اومدن رو در من به وجود آورده بود و شاید اگه او نبود از میانه راه مسیر بازگشت رو هدفم قرار می دادم. با فاصله گرفتنم در این دو ماه اخیر از کوه و بی حوصلگی ای که در این زمستون، پیش روی خودم می بینم انگیزه هر گونه فعالیت ورزشی بدنی و ذهنی رو از دست داده ام، به گونه ای که فقط بعضی بهونه ها می تونند این حس وادادگی رو درونم بشکونند تا بتونم قدم به راههائی بگذارم که توانایی بازگردوندن لذت های گذشته رو با خودشون یدک می کشند.

با ریتمی کاملآ ملایم و آروم، زیر نور خورشیدی که اگه نبود سرما بیداد می کرد و با گام نهادن بر برفی که فرش زمین شده بود پا به پای هم و در کنار دوستان دیگه ای که لذت طبیعت رو چند برابر می کردند به سمت سرزمین بیداری آرزوها رفتیم و خوشحال بودیم که هر کدوممون بهونه ای شده بود تا دیگری حسرت به کوه اومدن رو با، در خونه موندن و بی بهره شدن از طبیعت، با خودش نداشته باشه، خوشحال بودیم از اینکه یک روز دیگه از عمرمون رو در پاکی ناب گذروندیم و وقتی به قله رسیدیم دوباره شکر کردیم اونی رو که سلامتی رو ارزونی ما داشت و افتخار دوباره قدم گذاشتن در اون سرزمین پاک رو نصب ما کرد.

عاشورا

احسان — Thu, 24 Jan 2008 07:23:00 GMT

شال سياه و بلندي رو كه هميشه همراه داشتم روي سرم انداخته بودم و با نگاهي به زمين زير پام به آرومي بر روي يخ هايي كه انگار قصد رخت بر كندن از مسير رو نداشتند قدم بر مي داشتم، خلوتي كوهستان و سكوت چيزي بود كه اون روز در كنار نيازي كه بهش داشتم بيشتر از روزهاي ديگه به من هديه شده بود، اين تمايل دروني براي من مثل هميشه نبود، يه جورائي دوست داشتم دنيايي در اون فضا براي خودم بسازم كه متناسب باشه با حس و حال اون روز .

امسال هم مثل چند سال گذشته عاشورا رو كه تعداد زيادي از آدمها وقتشون رو درون مساجد و تكيه ها مي گذرونند يا درون خيابونها به سينه زني و نوحه خوني مشغول مي شند رفتم كوه، رفتم توچال، رفتم جائي كه انگار اونجا هم همه عزادار بودند ولي از يه جنس ديگه و با شكل و شمايلي متفاوت از اونچه كه در كوچه و خيابون محله ميشه ديد، اونجا باد نوحه سرائي مي كرد، ابر پارچه سياهي ميشد كه به زمين و زمان نقش مي داد، سنگها و بوته هاي خشكيده هم سينه زنهائي مي شدند كه بار چتر زمستون رو بر دوش داشتند و در كنار نور خورشيدي كه چون نور رحمت حضور اون آدمها، گرمي بخش مجلس سوگواري ميشه نگاه به آسمون داشتند. راستش عزاداري اي كه در اونجا به پا شده بود شكل منحصر به فردي داشت كه بيش از عزاداري توي شهر به من مي چسبيد.

انگار عاشورا واسطه اي شده بود كه پس از مدتها دوري از داشتن يه خلوت دوست داشتني بتونم دوباره فرصتي پيدا كنم و با سكوتي كه بر فضاي طبيعت حاكم شده بود مروري داشته باشم به اندوخته هاي ذهن و بازسازي كنم دلخوشي هائي رو كه يادگاريهاي روزهاي رفته اند، فرصتي پيدا كنم تا غرق بشم در بي تفكري و سبك وزني ذهن، همه چيز رو بريزم دور و لوح سفيد و صافي بسازم صفحه سياه و خط خورده اي رو كه روزي هيچ زنگاري روي اون نبود، وقتي بتوني به آرومي بدون هيچ دغدغه و واهمه اي از گذر زمان و عبور مكان بر روي سفيدي ناب، زير آبي زلال، در حريم گرم سلطان آسمون و با نواي خنك ملامتگر صورت قدم بزني، يعني زندگي كردي، يعني نفس كشيدي، يعني بهشتي رو لمس كردي كه يكي تو رو ازش دور كرده.

آخرين نفري كه از اون اوج سرازير شده بود وقتي آرامش حركت قدمهاي من رو ديد، تاريكي اي رو هشدار داد كه در پيش رو قرار داشت ولي اگه مي دونست، ديدن چادر پر از ستاره شب كه رخسار منوري رو بر بلنداي خودش همراه داره، چقدر ديدني ست، شايد اون هم شتاب رو پس مي زد و دوري راه رو بهونه موندگاري بيشتر مي كرد، شايد لذت دمي بيشتر نظاره گري دماوند سرا پا سفيد پوش رو بيشتر مي پسنديد، شايد با تاريك شدن هوا كمتر سياهي نشسته بر شهر رو مي ديد و كمتر حس تنفر از اون پيدا مي كرد، نمي دونم شايد هزار تا خوبي ديگه اي رو لمس مي كرد كه درون ذهن من جاي نداشت، ولي اون مي ترسيد كه تاريكي و لغزندگي راه اندك لذتي رو كه از حضور در قله كسب كرده بود ازش بگيرند و كار من رو يه ديوونگي بيش نمي دونست كه پس از عبور از كنارم لبخند تمسخر آميزي رو رهسپار راهم كرد.

شاد باشين

فاصله

احسان — Tue, 08 Jan 2008 08:54:00 GMT

معمولا تحمل فاصله و دوری خیلی سخته و اوج این سختی هم زمانیه که راه رو ببینی ولی مانعی اجازه نزدیک شدن بهت نده و نگذاره فاصله رو کوتاه کنی و به کمالت برسی.

انگیزه اش اونقدر زیاد بود که تنبلی رو کنار بگذارم و با وجود خستگی زیادی که زمونه بارمون می کنه سرمای شیرینش رو به جونم بخرم، نمی دونم شاید کمی فاصله گرفتن باعث شده بود حس لذت اون سرماها رو به فراموشی سپرده باشم ولی سوز سرمائی که جمعه ی قبل در زادگاهم به تنم رخنه کرد این شوق رو دوباره درونم به وجود آورد که قدمی بردارم و پناهنده بی چون چرای تنهائی هاش بشم.

مدتی بود که نبودم، نه درون این صفحه، نه درون کوه و نه درون دنیائی که بشه اسمش رو زندگی گذاشت، شده بودم ماشینی که فقط یه وظیفه بخصوص داشت و بس، ولی دیگه خسته شدم و میخوام اونی باشم که براش به وجود اومدم.

صدای لذت بخش فشرده شدن برفهائی که زیر قدم هام آهنگ کوه رو می نواختند، ریتم مشخصی به حرکت آروم و یکنواخت این شیفته داده بود تا در کنار سایر دلداده ها گرمی در آغوش گیریش رو بر گستره سرمای حاکم بر فضای منطقه تجربه ای دوباره داشته باشه، دو ماه بیشتر نیست که فاصله مون از قدم به نگاه رسیده ولی عزم رو جزم کرده بودم تا به هر شکلی شده خط کش نگاه رو به متراژ قدم برسونم.

برف که چون فرشی ناپایدار با نقش و نگار شاخه های درختان و گیاهان، زمین رو پوشونده بود کمی حس حضور زمستون پرنگ شده اخیر رو ملموس تر می کرد و نسیمی ملایم که سردی سطح یخ زده فرش زمین رو جاروب می نمود، گرد و غباری بود که بر سر و صورت برهنه ما می نشوند. اصلآ تصور نمی کردم تا اون پایین ها هم برف نقش بند زمین باشه ولی انگار دامن این پیرهن سفید حتی تا مبداء آغازین وعده گاه رو ملبس کرده بود.

سوز سرمای صبحگاهی که با پوشش ابر نشسته بر زمین همراه شده بود با بالا اومدن تدریجی خورشید یخش آب شد و پراکندگی ابرها در گوشه ای از سقف آسمون، رونمای آبی لاجوردی ای گردید که با بازوان خورشید قصد عبور از اون سفیدی مات رو داشت تا خودش رو به آدمهایی برسونه که وعده ی دیدار دیگه ای رو حامل بودند، ولی مختصر بادی که بر فضای منطقه به گوشه کنار سرک می کشید با مشاهده هر شکاف و رخنه ای پوشش قوی تری از ابر رو به اون قسمت تزریق می کرد و راه هر گونه نفوذی رو می بست. بادی که سوز سرما رو هم چاشنی نگاهش داشت و هر چه بیشتر اوج می گرفتی نیروی بیشتری می گرفت.

دیگه رسیده بودیم به جائی که اگه ابر نبود، اگه مه نبود و اگه سوز سرما اجازه می داد تا بتونی به روبرو نظری بندازی، جائی رو می دیدی که در اصل بعد مادی نداشت، جائی رو می دیدی که بارها و بارها اون رو دیده بودی و بدنت لمسش کرده بود ولی تازگی دیگه ای با خودش همراه داشت، جائی رو می دیدی که دلت بیننده بود نه چشمات؛ اونجا کعبه ای بود که بدون هیچ قاعده و قانون خاص و منحصر به فردی و بر اساس هر نیازی، متفاوت با طواف دیگران اطرافش طواف می کردی، بدون ترس از اینکه عملت رو درست انجام داده ای یا نه، اونجا کسی بهت گیر نمی ده که ذکرت رو درست گفتی یا نه، اونجا کسی ازت نمی پرسه انقلاب درونت واقعی بود یا نه، یا که مجبور نیستی هزار تا داستان و رمان تعریف کنی که با دیدنش یا با حس کردنش مو به تنت سیخ شده یا اینکه، اشک تو چشمات جمع شده، نه اینها نیست، اینها اصلآ برای اونجا ساخته نشده، اونجا خودتی و دنیای درون خودت بدور از همه نگاهها و تفسیرها، اونجاست که حرفهات شنونده ای خواهد داشت، اونجاست که می تونی داد بزنی و بگی منم هستم، اونجاست که می تونی بگی برای من هم خواسته هایی وجود داره و یکی باید بشنوه .

بعد از اینکه همه حرفهات رو زدی به هر نیتی که می خوای سر به آستانی می سائی و از هر خدائی که قبول داری یا نداری شکرگذاری می کنی که تن سالمی داری و این خودش در مقابل همه اون چیزهائی که نداری دنیا دنیا ارزش داره.

شاد باشین

پاييز

احسان — Sun, 21 Oct 2007 20:03:00 GMT

حالا که فصل دوست داشتنی پائیز بدون هیچ سرو صدائی قدم به میدان زندگی ما گذاشته، اونقدر بی مهری نثارش می کنیم که سال به سال رنگ وجودش رو کمرنگ تر و کمرنگ تر می کنه، می ترسم روزی برسه که دیگه محو بشه و زمستون ها مون با غروب تابستون ها متولد بشند.

اول مهر که مطمئنم یکی از روزهای پر خاطره برای همه ما به شمار میاد اونقدر مظلومانه به صفحه تقویم روی میزهامون نشست که حسش نکردیم و چون گذر همه روزمرگی ها با ورق زدن کاغذی به بایگانی هدایتش نمودیم ولی پیامک یکی از دوستان تلنگری بود بر بیداری مجدد این روز که من رو به خودم آورد و نگاه فکرم رو در دوران یادگاری ها به گردش وا داشت .

تا جائی که خاطرات مجالی فراهم می کنند، پائیز رو با بوی خاصی که حاصل محیا شدن طبیعت برای خوابی طولانی ست، می شناسم ولی زندگی دودی و بدور از همه زیبائیهای طبیعت و مشغله ای که بدونش، زندگی مفهوم کنونی خودش رو از دست میده، اون رو از ما گرفته و اگه کمی بی دقتی رو چاشنی روزمرگی ها کنیم نه بوی پائیز رو حس می کنیم و نه بوی مدرسه و دبستان رو و فقط اونهائی که به جبر حضور کودکان خود قدمی به سوی این مکان مقدس میگذارند با دیدن شادی های پاک و ناب صاحبان اون مکان، حس دورانی فراموش نشدنی رو لحظاتی از یاد میگذرونند .

نمیدونم این فصل چه چیزی درون خودش پنهون داره که چون بهار حس غریبی رو در آدمی زنده می کنه، آخه تلنگر اون دوست یه نکته دیگه ای رو هم یادآور شد، اونهم اینه که فصل پاییز فصل بیداری خفته های درونی ست، خفته هائی که اگه افسار بر دهانشان نبندی، مسیری رو بهت نشون می دند که عقل رو بازیچه می دونند و بهونه ها رو غول های زندگی .

با توجه به اینکه دوباره تغییرات و جابجائی های محل کار، وقت و فکر زیادی رو از بنده به سرقت برده اند تصور نمی کنم بتونم تا پایان آبان ماه به سراغ این مکان بیام .

شاد باشین

پائیز من

احسان — Tue, 02 Oct 2007 21:28:00 GMT

همین طور که به آرومی به سمت ساختمون محل کارم قدم می زدم نمایش ابرهای زیبای آسمون رو که چون گل بزرگی در حال شکفته شدن بودند تماشا می کردم، ابرهائی که به نوعی سمبل اومدن پائیز زیبایند، اومدن فصلی که چون بهار و یا شاید با کمی شدت بیشتر، آدمی رو به درون خودش می بره و به سادگی آب خوردنی حس عاشقی رو در وجودش جلوه گر میشه، آره پاییز اومده که در کنار زیبائی هاش یاد کلاس و مدرسه رو درونمون زنده کنه، اصلآ پائیز یه بوی خاصی داره که با رسیدنش به یاد کتاب و درس می افتم و خاطره ها درونم زنده میشند. پائیز رو خیلی دوست دارم نه برای اینکه تولدم در این فصل بوده بلکه به خاطر روح بخشدن به حسی درونی ست که سایر فصلها ماشینی عمل می کنه و در این فصل ذات آدمی رو که همیشه نمادی از عاشقی ست، به شمایل اصلی خودش به نمایش میگذاره.

ماه هم ماه روزه و ماه خداست و ما جمعیت آدمی (بجز موارد استثنائی‌ که اگه وجود داشته باشه ) در طول یک سال فقط این یک ماه رو تلاش می کنیم، اونی باشیم که اول بار قدم به این دنیا گذاشتیم، لذا به قصد اجرای روزه ای که شرم و حیا اصلی ترین بانی اون به شمار میره، شب جمعه رو برای کوهپیمائی برگزیدم تا شاید با کسب خلوتی، لذت شب های این چند روز سفری رو که از پیش رو گذروندم دوباره بدست بیارم، آخه هنوز حال و هوای اون از سرم بیرون نرفته و هنوز فکر می کنم همونجا هستم، با وجود اینکه دو هفته از اومدنم میگذره!

شب رو برای کوهپیمائی انتخاب کردم که از سکوتش، از تاریکیش بتونم تجسم حضور در اون مکان دوست داشتنی رو بیشتر حس کنم و بدور از هر گونه دیدار و ملاقاتی، خلوتی رو که خیلی دیر در اون فضا شرایطش رو درک کردم، بدست بیارم ولی افسوس همراه و همنشینی دوست داشتنی از آغازین حرکت، تنهائی رو از من گرفت و تا آخرین لحظه ی خداحافظی لبخندش لحظه ای از من دور نشد. انگار اون شب مامور بود که نگذاره شب رو در اختیار خودم بگیرم و مثل گذشته ها با نگاه به آسمون صافش، به ستاره های قشنگ ش، به لالائی آبهای جاری ای که رقص بوته های در خواب رو باعث می شدند، یادش رو در تمام وجودم بیدار کنم، انگار نمی خواست اون یه شب برم به سراغش و همه خواسته های همیشگیم رو در محل تجلی حضورش ایراد کنم، بابا یکی نیست بهش بگه که " اومدم زیارتت، اومدم که اینبار طوافت کنم، تازه یاد گرفتم که خودت حقی به من دادی، اومدم برای گرفتن اون حقم سه خواسته خودم رو در اولین سفرم به پابوسی ت به زبون بیارم، چی ؟ مگه قبلآ به اینجا نیومدم؟ چرا اومدم، خیلی هم اومدم، ولی ایندفعه با قبل فرق می کنه، حداقل اینبار از نگاه من فرق می کنه، اونقدر فرق می کنه که اولین به شمار میاد، آخه نمی دونی اینبار مثل قبل نیومدم، بلکه با یه فکر و نگاه تازه که جلوه گر یه دیدار جدید به شمار میره به سمت تو اومدم، اما افسوس که مامورت به خوبی از پس ماموریتش بر اومد و همه اینها رو ازم گرفت" اینم به فال نیک میگرم و چنین تصور می کنم که برای دعوت شدن دوباره ای این توفیق رو از من گرفتند.

زیارت

احسان — Mon, 24 Sep 2007 23:55:00 GMT

دلها آروم و قرار نداشتند و نگاهها از شرم و خجالت به سمتی بودند که همنشین همیشگی حیاست، سفارش شده بودیم تا لحظه ای که رخسار کامل خونه امن الهی در مقابل دیدگان کامل نشده سر بالا نگیریم و ذکر یگانگی و وحدانیت اون رو به زبون داشته باشیم تا پرتو یکباره نگاهش تجلی معنویتی باشه برای کل سفرمون، خاطره ای باشه برای تموم زمانهائی که ذکرش رو به لب می آوردیم و یادش رو به دل می نشوندیم.

نگاه سنگ های زیر پامون در طول راه و سکوت ستونها و دیوارهای مسیر دربی که گروه ما رو به سمت صحن بزرگ حیاطش می رسوند اونقدر سنگین بود که انگار کوله ی بزرگی رو به دوش می کشیدیم و قصد رسیدن به نقطه مورد نظر رو نداشتیم، سالها بود که در پس هر خلوت کردنی و هر درک راه رسیدنی، قصد زیارتش رو به زبون می آوردم و آرزوش رو از ذهن می گذروندم، سالها بود که هر بار مصمم به اجرای این سفر می شدم بهونه ای دست رد به سینه ام میزد و عاملی، زیبائی های دیگه ای رو بر حیات بخشیدن به اون خواسته غالب میکرد و هر بار به این بهونه که لیاقتی در کار نبوده و یا شرایطش برام فراهم نشده، خودم رو راضی میکردم و همه چی رو به سرنوشت و آینده می سپردم اما حالا اون زمان رسیده و چند قدم بیشتر تا تحقق همه ی اون خواسته ها نمونده ولی نمی دونم چرا از حسی که فکر میکردم باید در اون لحظه تمام وجودم رو فرا بگیره خبری نبود، کنجکاوی چیره بود بر همه اون نیازهائی که ذکر برآورده شدنشون رو به اون مکان محول کرده بودم، انگار از اون انقلابی که باید درون من شکل میگرفت بی بهره بودم، انگار همه چیز طبق خواسته پیش نمی رفت، نکنه نتونسته ام شرایط سفر رو پیدا کرده باشم! نکنه طلبیده نشده ام و به زور می خوام به خودم بقبولونم که گوشه چشمی هم به ما داشته و تونستم اونجا حاضر باشم! و هزار تا حرف و حدیث دیگه ای که بارها و بارها در کهکشان ذهنم چرخ زدند و چرخ زدند به شکلی که یکباره خودم رو درون صف طواف کننده ها دیدم و نگاه آدمهائی که در کنارم با ذکری بر لب اعمال عمره مفرده خودشون رو با دقت فراوون، فراوون تر از واقعیت مکانی که درون اون قرار داشتند، انجام می دادند؛

یعنی چی؟!

یعنی اون لحظه ی معنوی رو به این راحتی از دست داده بودم! یعنی اصلآ اون زمان، شکل گرفته بود؟! پس چرا چیزی به یادم نمی اومد؟! شاید مقطع زمانیه اون لحظه ای که سرم رو بالا آوردم پاکش شده بود که هر چی فکر میکردم به یادم نمی اومد! پس آرزوهام چی شدند ؟! اصلآ سه خواسته ی خودم رو از معبودم خواستم؟! سه خواسته ای که برای اولین سفر قول برآورده شدن داشتند!

مدینه شهر پیغمبر، شهری که اگه کمی درونش فکرت رو متمرکز وقایع و حوادث تاریخ کنی مظلومیت رو به شفافی آب درون کوچه هاش می بینی، این حس زمانی به من دست داد که وارد بیت ا... الحرام شدم، اونجا بود که دلم گرفت و اگه قصد ده روزه نداشتم دوباره به سمتش می رفتم و درون حرم محبوب معبودش تمرکز نگاهم رو به سمت خونه ای متوجه می کردم که کعبه دلم بود، آخه وقتی وارد حریم خونه خدا شدم بیش از اونی که وصفش رو شنیده بودم گرفتار تازگیش شدم، درست مثل روزهای اولی که پا به کوه گذاشته بودم، جذابیتهای کوه بیش از اون حالات دوست داشتنی ماحصل کوه، بنده رو به سمت خودش می کشوند ولی مدتی که گذشت و تازه گی های خود رو از دست داد چیزهائی درون اون دیدم که به زبون قادر به بیانش نیستم و با قلم توان به نمایش گذاشتنشون رو ندارم، درک اونها فقط با حس تجربه زیباست، خونه خدا هم ایجوری بود، اونقدر در مورد این مکان شنیده بودم که طی 9 روز حضورم در اونجا فقط به فکر انجام اعمالی بودم که بسیار به اون سفارش شده ایم بدون اینکه ذره ای از اون خواست واقعی خودم رو برای اجرای این سفر برآورده کنه، روز نهم تازه فهمیدم مثل مدینه که تا لحظات آخر در میون محیط اونجا گم شده بودم، اینجا هم گم شده ای بیش به شمار نمی اومدم و باید دمی هم به درونم نگاه می انداختم، دیر بود اما روز دهم برام مونده بود، لذا به خونه اش رفتم و ساعاتی رو فقط به اون نقطه پرده پوش سیاه نظر دوختم، با اینکه به انواع بهونه ها از تیر رس نگاهم فرار میکرد ولی سمج تر از این حرفها بودم که اون لحظات آخر رو از دست بدم، کمی تفکر در موجودیت اونچه که وجود داشت و اونچه که می تونست نباشه بقدری از محیط خارجم کرده بود که دیگه جمعیت زیاد طواف کننده، تازه گی محیط، مطالبی که قبلآ از اون مکان شنیده بودم و گرمای هوا حواسم رو پرت نمی کردند، تازه اونجا بود که مفهوم خجالت رو فهمیدم، مفهوم نگاهی که لیاقتش در من نبود رو فهمیدم، عظمت اون خونه رو گرفتم، تقدس اون مکان رو درک کردم، غبار خاک طواف همه انبیائی که به دور کعبه طواف کننده ای بودند رو در نفس کشیدن هام حس کردم، تازه به خودم اومده بودم و تونستم درک کنم که به کجا قدم گذاشتم، تازه یادم اومد مفهوم پاکی چیه، مفهوم طواف چیه، مفهوم عبادت چیه، مفهوم به خاک افتادن، التماس کردن، دعاخوندن، قرآن خوندن و سر بر خاک سائیدن چیه، دیر بود ولی اونقدر شیرین بود که تلخی روزهای از دست رفته رو می پوشوند، یه چیزی که خیلی کمک حالم شد تا به بعضی از خواسته هام برسم تجربه هائی بود که در خلوت هام با کوه داشتم، انگار در هر معرفت و شناختی که نشونی از اونها پیدا می شد، یاد و خاطره ای رو بیدار می کرد که فلسفه وجودیش رو در زمان شکل گیریش درک نکرده بودم، انگار این سفر تکمیل کننده همه اون برنامه ها بود که یه مقصود رو برسونند، امیدوارم که اینگونه بوده باشه. مهم اینکه مثل مطالب مندرج در پست وصیت نامه، از اون قشر آدمهائی نباشیم که فقط تجربه یه سفر بر داشته هامون اضافه بشه. انشاء ا... .

محل دفن چهار امام معصوم در بقیع

مسجد غمامه

مسجد ذو قبلتین

حرم خونه خدا از غار حرا

دیدار

احسان — Tue, 18 Sep 2007 21:40:00 GMT

جاتون خالی ...

تازه از راه رسیدم ولی افسوس این رو می خورم که چرا زود تموم شد.

بی شرح

احسان — Sat, 25 Aug 2007 20:52:00 GMT

سلام

اینبار برخلاف همیشه حسی من رو از نوشتن گزارش منع کرده، ولی لازم می دونم از دوستانی که در بر پائی این جمع زحمت زیادی کشیدند واقعآ تشکر کنم.

آقای عزیزالهی همه رو شیرین کام کرد.

اینها مگه با گروه نیستند؟!

آخرش خنده راهنما رو دیدیم.

حالش رو ببر...

اینم هندونه خوری آخر کار.

از همه دوستان بابت ناهماهنگی خودم با گروه عذر می خوام، آخه برای کسی که تقریبآ میشه گفت بیشتر برنامه هاش رو با حداکثر دو یا سه نفر اجرا کرده هماهنگی خوبی با گروه بزرگ نمی تونه داشته باشه و چون همیشه برای اجرای برنامه های انفرادی که قریب به اتفاق برنامه هاش رو تشکیل میدند مجبور بوده خودش تصمیم گیرنده باشه، تک تک تصمیمات اجرا شده در گروه رو به صورت یه علامت سوال می بینه و برای رسیدن به جوابش از مجریان و تصمیم گیرنده ها انتظار جواب داره، نمی دونم شاید انتظار بیجائی باشه ولی به هر صورت خوشحالم که شرایطی فراهم شد تا بتونم دوستان وبلاگ نویس رو از نزدیک ببینم، باهاشون حرف بزنم و در طبیعت بودن رو علاوه بر نوشته ها در کوه هم تجربه کنم.

با توجه به اینکه برای سفر زیبائی در حال آماده شدن هستم لذا ضمن طلب حلالیت از همه تون اعلام می کنم که تا اوایل مهر امکان گذاشتن پست جدید برام مقدور نیست.ضمنآ هنوز یادم نرفته بگم که بعضی از عکس ها رو به توصیه یکی از همنوردان عزیز درون پست نگذاشتم ولی در اولین فرصتی که حاصلم بشه به آدرس ها ایمیل می کنم.

شاد باشین

وصیت نامه

احسان — Mon, 20 Aug 2007 05:33:00 GMT

يه جائي خوندم وقتي قصد سفر دوري به سرتون زد و تصميم به اجراي اون سفر گرفتيد، قبل از بستن بار سفر، از انجام يک كار مهم غافل نشيد، اهميت اين موضوع هم وقتي برای شما روشن ميشه كه مصمم به اجراي اون شدید و قلم به دست گرفتید. آره وصيت نامه همون چيزيه كه قبل از هر سفري نسبت به تهيه اون سفارش شده ايم، اشتباه نشه اين مسئله تنها در مكتب و دين ما توصيه نشده بلكه هر مسافری از این نکته بی اطلاع نیست که ؛ درون دنیائی که وجودش برامون حکم یک سفر کوتاست داشتن نامه عملی که کرده ها و نکرده ها رو درون خودش ثبت شده ببینه خالی از فایده نخواهد بود؛ حالا نوبت به من رسيده که علیرغم وجود سفرهای زیاد در زندگی ( در حد سفرهای داخلی ) که از این مهم غافل بوده ام، اينبار يكي از اونها رو از خودم به جا بگذارم و هر چي دارم و ندارم رو به روي كاغذ بيارم، شايد هم از مزیت های سفر و بخصوص اين سفر مهمی که پیش رو دارم به شمار مياد كه بدونم چي دارم و چي ها رو به عنوان توشه و زاد سفر اصلي براي خودم تدارك ديدم.

بگذارید اول از فلسفه ی سفر که ساخته ذهن خودم به حساب میاد بگم يا از اين سفری كه به اون دعوت شده ام بگم یا بهتر اینه که يه جور ديگه باب سخن رو در این مورد باز کنم، شاید کمی پراکنده گوئی بشه ولی می دونم که نتیجه خوبی به بار میاره. تا حالا براتون پيش اومده که برنامه سفري بريزيد و همه چي رو براي اون سفر محيا كنيد ولي وقتي زمانش رسيد، ندونيد چرا چنین تصمیمی گرفتید! يا صبح روز سفر دوست نداشته باشيد خورشيد بالا بياد و زمان حركت فرا برسه! يا اصلآ از اينكه برنامه چنين سفري رو با تمام نيازهائي كه به اون داشتيد تدارك ديديد خودتون رو سرزنش كنيد و تمايلي به اجراي اون نداشته باشيد!؟ اینجاست که می تونم بگم حالا مي فهمم چرا مرگ اينقدر برام دردناك و ترسناك به نظر مي رسيد، حالا مي فهمم چرا نمي خواستم قبول كنم كه مرگ هم يه سفر به حساب مياد، اين حس تنفري و بيزاري كه قبل بعضي سفرها به وجود مياد گاهي وقتها اونقدر درونم شدت ميگيره كه حتي براي اجراي برنامه كوهپيمائي زيبائي كه سالي براش وقت گذاشتم و انرژي صرف كردم تا به شرايط اجراي اون برنامه برسم، تمايلم رو از دست مي دم و با سنگ اندازي در كارههاي خودم از اون فاصله مي گيرم، آخه انگار هنوز آمادگی لازم رو برای سفر، برنامه کوهپیمائی و یا برنامه ای که تدارک دیده بوده ام رو کسب نکردم، اینجاست که در زمان موعود بی تمایلی شدیدی به سراغم میاد، الان هم اينطوري شدم! انگار براي اين سفر مهمی که در پیش دارم اصلآ آماده نیستم، انگار تمام برنامه هائي رو كه طي اين چند سال طرح ريزي و تمرين كرده بودم كفاف به آمادگي رسوندن قبل این سفر رو نداشته اند، انگار اصلآ نمي دونم چرا بايد به اين سفر برم، شايد پاسخ اين سوال مثل علت اجرای خيلي از برنامه هاي كوهپيمائي كه در طول اجراي شون به نتایج لازم رسيده ام مقرر شده تا در طول سفر پاسخش رو پیدا کنم ولي من مي خوام قبل از سفرم جواب اون رو بدونم تا وقتي كه تحققش رو مي بينم از اون لذت ببرم نه مثل آدمهاي گنگ و گيج، مات و مبهوت علت اون بشم.

گفتم سفر، زندگي سرتاسرش از يک سفر درست شده، سفري كه با گريه شروع ميشه و با گريه تموم مي شه، سفري كه كسي ازت نمي پرسه مي خواهي بري يا نه؟ يكباره چشم باز مي كني و خودت رو درون دنياي كوچيكي مي بيني كه سر و تهي براي اون وجود نداره و با دنيائي که هیچ یاد و خاطره ای از اون در ذهنت نمونده فاصله زیادی گرفته، هر روزي كه ميگذره و هر لحظه اي كه عبور مي كنه در انتظار سفر بزرگي به سر مي بري كه از محتواي اون بي خبري و به عقل كوچك بزرگ خود، دنيائي در توهمات و تخيلات از اون براي خودت می سازی به طوري كه دنیای خیالی بازي دختربچه هاي كوچك رو تداعي ميكنه. زندگي هم شده مجموعه اي از اعمالي كه تدارك سفرات رو فراهم مي كنه، يعني مي خوري و مي خوابي كه براي يه سفر بزرگی آماده بشي، اینجاست که می شه با اطمینان گفت که هيچ كاري از سوی تو بي هدف نيست و هر عملي که از تو سر ميزنه راهي براي رسيدن به وسيله سفر بزرگت به شمار میاد و در گير و دار سفرهای کوچک دنیات اگه این سفر مهم که توفیقش نصیب بنده شده، برات فراهم بشه، ديگه نمی دونم چي بايد بگم! شايد مثل بعضي ها چون ساير سفرها قدم به اون سفر بگذاری و پس از مرگ چند روز، دوباره برگردي به جائي كه بودي، يا چون بعضي ديگه ها چند روزي در هاله معنويتي كه خودت به سفر تزريق كردي قرار بگيري و پس از چند مدتی که از سفرت گذشت دوباره همون آش و همون كاسه، فقط تجربه اون سفر بمونه و نامش و ديگه هيچ! اما راه ديگه اي هم هست كه گاهی بدون اينكه حتی در متن اون سفر قرار داشته باشی نتیجه ای رو که قصد اصلی سفر می تونه به بار بنشونه رو با خودت ببینی و فايده سفر نرفته رو بر همه ي اندوخته هات اضافه کنی، اينجاست که مي گم نمی دونم الان كه زمان اجرای اون سفر برام فراهم شده بايد برم يا هنوز شرايط ش رو ندارم! اینجاست که مي گم ترديد دارم و دستم به نوشتن نميره تا داشته ها و نداشته هام رو به روي كاغذ بيارم، به روي كاغذي كه اگه بنويسم داد ميزنه كه" به دادم برسيد"، آره وصيت نامه ماحصل همه كرداري ست كه از ما سر زده، نامه عمل يست كه خودمون اون به نگارش در مياريم، آزمون يست پيش از آزمون اصلي، وصیت نامه اون چیزی نیست که وقتی بارت رو بستی و رفتی، فریاد بکشه که چی داشتی و به چه چیزهائی علاقه نشون دادی، علاقه ای که فقط حسرت کسب کردنش رو از بین بردی و دیدی که هیچ چیزی از اون رو نمی تونی در سفر بزرگت با خودت همراه داشته باشی.